Na pytanie, ile zdjęć dodać do ogłoszenia, nie ma jednej dobrej liczby. Jest za to dobra zasada: każde zdjęcie ma odpowiadać na pytanie, które kupujący i tak by zadał. Poniżej lista kadrów, którą można wydrukować i odhaczać przy każdym samochodzie.
Ile zdjęć w ogłoszeniu: tyle, ile pytań ma kupujący
Kupujący ogląda galerię z konkretnymi wątpliwościami. Jak wygląda lakier z każdej strony? Czy fotel kierowcy jest wytarty? Jaki jest faktyczny przebieg? Co jest w bagażniku? Jakie są opony? Ogłoszenie z sześcioma zdjęciami zostawia większość tych pytań bez odpowiedzi, więc klient albo dzwoni z listą próśb o dosłanie zdjęć, albo po prostu przechodzi do następnej oferty.
Komplet z poniższej listy to w przypadku typowego samochodu osobowego około trzydziestu zdjęć. Ta liczba wynika z policzenia ujęć, które coś wnoszą: pięć kadrów tego samego reflektora nie wnosi nic. Przy prostym samochodzie miejskim wyjdzie mniej, przy bogato wyposażonym SUV-ie więcej. Pamiętaj też, że portale mogą mieć własne limity liczby zdjęć: sprawdź aktualne zasady w kanałach, z których korzystasz, i ustaw kolejność tak, żeby najważniejsze kadry zmieściły się w każdym z nich.
Nadwozie: osiem ujęć dookoła samochodu
Zdjęcia nadwozia rób, obchodząc pojazd w jednym kierunku. Dzięki temu galeria układa się logicznie, a przy kolejnych samochodach nie trzeba się zastanawiać.
| Ujęcie | Co pokazuje | Na co uważać |
|---|---|---|
| Przód pod kątem, od strony kierowcy | Sylwetkę, przód i bok: naturalny kandydat na zdjęcie główne | Koła lekko skręcone, cały samochód w kadrze z zapasem |
| Przód na wprost | Stan zderzaka, grilla, reflektorów, symetrię szczelin | Aparat na wysokości reflektorów |
| Bok lewy | Linię nadwozia, felgi, progi | Idealnie prostopadle, bez skrótu perspektywy |
| Tył pod kątem, lewy | Tylny błotnik i klapę | Bez odbić fotografa w lakierze |
| Tył na wprost | Lampy, zderzak, końcówki wydechu | Czysta tablica i szyba |
| Tył pod kątem, prawy | Drugą stronę tyłu | To samo oddalenie co z lewej |
| Bok prawy | Drugi bok: kupujący chce zobaczyć oba | Często pomijany, a rodzi pytania |
| Przód pod kątem, od strony pasażera | Domknięcie okrążenia | Spójne światło z pierwszym zdjęciem |
Do tego jedno ujęcie dachu lub samochodu z lekkiego podwyższenia, jeśli jest szyberdach, relingi lub dach panoramiczny.
Wnętrze: kadry, których kupujący szuka najpierw
Wnętrze mówi o historii samochodu więcej niż lakier. Kupujący patrzy przede wszystkim na miejsca, które zużywają się najszybciej, dlatego warto pokazać je wprost, zamiast liczyć, że nikt nie zapyta.
Lista kadrów wnętrza:
- Zegary przy włączonym zapłonie: czytelny przebieg, brak kontrolek ostrzegawczych.
- Kokpit w całości, sfotografowany ze środka tylnej kanapy.
- Fotel kierowcy, z widocznym bokiem siedziska od strony drzwi.
- Kierownica i gałka zmiany biegów lub wybierak: z bliska.
- Konsola środkowa: ekran, panel klimatyzacji, przyciski.
- Ekran multimediów z włączoną nawigacją lub widokiem z kamery, jeśli samochód je ma.
- Fotel pasażera i przestrzeń przed nim.
- Tylna kanapa, z widoczną ilością miejsca na nogi.
- Boczek drzwi kierowcy z panelem szyb.
- Podsufitka, zwłaszcza przy szyberdachu.
- Bagażnik pusty, a drugi kadr: z podniesioną podłogą i kołem zapasowym lub zestawem naprawczym.
Jeśli samochód ma trzeci rząd siedzeń, składaną kanapę albo nietypowe schowki, dodaj po jednym zdjęciu. Wyposażenie, którego nie widać na zdjęciach, dla wielu kupujących po prostu nie istnieje.
Detale techniczne: koła, silnik, kluczyki
Trzecia grupa zdjęć odpowiada na pytania, które zwykle padają przez telefon. Pokazując je od razu, oszczędzasz czas handlowca i filtrujesz zapytania do tych naprawdę zainteresowanych.
- Felga i opona z bliska: przynajmniej jedna, a przy widocznych różnicach wszystkie cztery.
- Bieżnik i oznaczenie opony, z którego da się odczytać rozmiar i datę produkcji.
- Komora silnika w całości, bez przesadnego nabłyszczania.
- Komplet kluczyków ułożony obok siebie.
- Drugi komplet kół, jeśli jest w cenie.
- Elementy wyposażenia dodatkowego: hak, bagażnik dachowy, kable do ładowania.
Przy pojazdach elektrycznych i hybrydach typu plug-in dołóż zdjęcie gniazda ładowania oraz ekranu z zasięgiem, jeśli samochód go wyświetla.
Zdjęcia wad: osobna, uczciwa seria
Każda wada, o której wiesz, zasługuje na jedno zdjęcie z bliska i jedno z dalszej odległości, żeby było widać, gdzie się znajduje i jaka jest jej skala. Rysa na zderzaku, odprysk na masce, przetarcie boczku fotela, pęknięcie na plastiku w bagażniku: to wszystko klient i tak zobaczy na miejscu. Różnica polega na tym, czy przyjedzie przygotowany, czy poczuje się oszukany.
Zdjęcia wad umieszczaj pod koniec galerii, ale przed dokumentami. Nie chowaj ich w środku między ładnymi kadrami i nie rób ich celowo nieostrych. Wadę istotną, czyli taką, która może przesądzić o przyjeździe, pokaż wcześniej i wymień w pierwszych zdaniach opisu. Kupujący, który zobaczył uczciwie pokazaną rysę, zakłada, że reszta samochodu też została opisana rzetelnie, i to założenie pracuje na korzyść komisu przy każdej kolejnej rozmowie.
Dokumenty i historia: co pokazać, a co zasłonić
Na końcu galerii warto dodać kilka zdjęć potwierdzających historię:
- książka serwisowa: strony z wpisami,
- faktury za większe naprawy i przeglądy,
- wynik pomiaru grubości lakieru, jeśli go wykonujesz,
- wydruk z diagnostyki lub protokół z niezależnej stacji.
Zanim je opublikujesz, zasłoń dane osobowe poprzednich właścicieli: imiona, nazwiska, adresy, numery telefonów. Historia samochodu jest argumentem sprzedażowym, dane jego byłego użytkownika: nie. Oryginały i pełne skany trzymaj przy karcie pojazdu, żeby handlowiec mógł je pokazać klientowi na miejscu.
Kolejność zdjęć i zdjęcie główne
Zdjęcie główne w dużej mierze decyduje o tym, czy ktokolwiek zobaczy pozostałe. Na liście wyników Twój samochód konkuruje z dziesiątkami podobnych, więc miniatura musi być czytelna: cały pojazd, przód pod kątem, spokojne tło, dobre światło. Wnętrze, detal felgi czy kolaż z napisami jako zdjęcie główne to stracona szansa.
Praktyczna kolejność galerii:
- Zdjęcie główne i pozostałe ujęcia nadwozia.
- Wnętrze, od zegarów i kokpitu po bagażnik.
- Detale techniczne i wyposażenie.
- Wady.
- Dokumenty i historia.
Pierwszych pięć zdjęć traktuj jak skrót oferty: część osób nie przewinie dalej. Powinny się w nich znaleźć dwa ujęcia nadwozia, kokpit, zegary z przebiegiem i fotel kierowcy. W KomisBox kolejność zdjęć i zdjęcie główne ustawia się na karcie pojazdu. Ta sama kolejność trafia na stronę komisu i do ogłoszenia na Samochody.pl wysyłanego z karty (portale ogłoszeniowe). Na portalach, na które wstawiasz zdjęcia ręcznie, pilnuj tego samego układu.
Czego nie wrzucać: zdjęć nieostrych i zdublowanych, kadrów z innej pory roku niż reszta, fotografii katalogowych producenta, zrzutów ekranu oraz zdjęć, na których widać inne samochody z oferty.
Najczęstsze pytania
Czy więcej zdjęć zawsze znaczy lepiej?
Nie. Liczy się to, czy galeria odpowiada na pytania kupującego, a nie sam licznik. Trzydzieści przemyślanych kadrów działa lepiej niż sześćdziesiąt przypadkowych, wśród których trudno znaleźć zegary czy fotel kierowcy. Jeśli dwa zdjęcia pokazują to samo, zostaw ostrzejsze i lepiej doświetlone, a drugie usuń bez żalu.
Jakie zdjęcie ustawić jako główne?
Cały samochód sfotografowany z przodu pod kątem, z wysokości reflektorów lub lusterek, na spokojnym tle i w rozproszonym świetle. Taki kadr pokazuje jednocześnie przód i bok, a w miniaturze pozostaje czytelny. Unikaj zdjęć wnętrza, zbliżeń oraz grafik z dopisanym tekstem: w miniaturze są nieczytelne, a portal może ich nie dopuszczać, więc sprawdź aktualne zasady serwisu.
Czy pokazywać na zdjęciach rysy i uszkodzenia?
Tak, każdą znaną wadę warto pokazać w zbliżeniu i w szerszym kadrze. Klient zobaczy ją podczas oględzin, więc ukrywanie niczego nie daje poza zmarnowanym dojazdem i trudniejszą rozmową o cenie. Uczciwie pokazane niedoskonałości uwiarygadniają resztę ogłoszenia i ograniczają liczbę pytań zadawanych przez telefon.
Czy warto dodawać zdjęcia dokumentów i książki serwisowej?
Warto, bo udokumentowana historia jest jednym z mocniejszych argumentów przy samochodzie używanym. Pokazuj wpisy serwisowe, faktury za naprawy i wyniki pomiarów, ale zawsze zasłaniaj dane osobowe poprzednich właścicieli. Szczegółowe zasady postępowania z takimi danymi najlepiej potwierdzić z prawnikiem lub osobą, która zajmuje się w firmie ochroną danych.



Głos czytelników
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Możesz być pierwszą osobą.